In 1987 werd ik vanwege mijn ervaring en kwaliteiten door mijn uitgever Frans de Wit, die ik nog kende van Strengholt en die directeur werd van EMI Music Publishing in Londen, gevraagd om als General Manager hun creatieve en commerciële belangen voor de Benelux te gaan behartigen. Dat was een grote nieuwe stap, verantwoordelijk zijn voor de miljoenenomzetten van de muziekuitgeverij van een multinational, nu inmiddels de grootste van de wereld. Ik was eigenlijk ook wel toe aan iets anders en ging meer de internationale A&R kant op en pendelde tussen Hilversum en België, waar het Brusselse kantoor eigenlijk helemaal opnieuw op de kaart moest worden gezet. Wij scoorden vervolgens in die tijd grote internationale successen met lokale artiesten als Soulsister, Won Ton Ton, Technotronic, Selena en BB Queen en ik zat namens de Benelux in het internationale A&R team van EMI waarin ik betrokken was bij hele grote signings en onderhield daarbij contacten met de betrokken managements en lawyers samen met het hoofdkantoor. Daarvoor reisde ik regelmatig, kwam in Londen, Milaan, New York, Nashville en L.A. en ontmoette op die reizen een hele rits interessante mensen, zoals bijvoorbeeld Stevie Wonder, Bryan Adams, Gloria Estefan, componiste Diane Warren en ook Paul McCartney.

Ik was nog geen week in dienst bij of ik hield tijdens een wereldwijde conferentie in Londen mijn eerste presentatie van de meest interessante nieuwe Benelux signings en releases en meteen een gaf ik een vooruitblik op onze toekomstplannen, een echte vuurdoop dus...
Voor het diner was het volledige Madame Tussauds afgehuurd en daar werd door de toenmalige mondiale EMI coryfeeën zowel van de platenmaatschappij als van de muziekuitgeverij getafeld tussen de wassen grootheden uit de wereldgeschiedenis zoals Lord Nelson en Napoleon Bonaparte

Zo'n tien jaar na mijn avonturen in the Hit Factory was ik opnieuw in New York, nu als General Professional Manager van EMI Music Publishing Benelux en maakte onderdeel uit van de internationale muziekbusiness.
Eerder die week zagen mijn collega en MD Chris van Houten en ik onder anderen Burt Bacharach en Dionne Warwick met compleet orkest in Radio City Music Hall en bezochten wij collega's en zakenrelaties zoals de bekende entertainment lawyers en verschillende labels, producenten en managements.

In L.A. werd ik een keer op de 15e etage van mijn hotel midden in de nacht wakker door een flinke aardbeving, dat was behoorlijk schrikken.
De volgende dag was er een afspraak met een lawyer, die onder andere de belangen van Frank Zappa en Olivia Newton John behartigde. Zijn penthouse in Santa Monica zag uit over de Pacific en de schilderijen hingen nog steeds scheef aan de muur, maar hij haalde zijn schouders op en zei: eens komt “the big one” en dan schuiven wij hier met zijn allen de oceaan in. Ik was blij dat ik wat later weer gewoon terug kon naar Nederland. In dat Mondrian hotel waar ik met een paar collega's een biertje aan het drinken was na onze aankomst kwam ik toevallig Adje van den Berg tegen, die op dat moment nummer 1 stond met Whitesnake. Hij bleek daar te wonen voor de duur van hun Amerikaanse tour, de wereld was weer klein.

Ook parties zoals hier bij Rondor, de uitgeverij van Herb Alpert en Jerry Moss, stonden op het programma.
Van links naar rechts: Tommy Richter (GM Rondor Germany), Chris van Houten (MD EMI MP), Frank Klunhaar en de toenmalige VP of Business Affairs van Rondor, Jonathan Haft.